یا سوسیالیسم یا بربریت

محکومیت برهان بقایی و مهران کوشا از "دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب" به ۱۰ سال زندان

urmia-left — Tue, 13 Oct 2009 17:24:28 GMT

خبرنامه آزادی برابری: برهان بقایی و مهران کوشا عضو "دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب" به اتهام اقدام علیه نظام و... هر کدام به تحمل ۵ سال حبس تعزیری که به مدت ۵ سال به حالت تعلیق درآمده، در شعبه ۳ دادگاه انقلاب مشهد، که به ریاست قاضی طاووسی و بدون حضور وکیل و نماینده دادستان در تاریخ ۱۰ شهریور پس از چندین جلسه تعویق دادگاه برگزار شده بود، محکوم گردیدند.

نکته قابل توجه، برگزاری دادگاه در شعبه ۵ توسط قاضی طاووسی می باشد، چرا که پرونده این دو دانشجو در شعبه ۳ می باشد و تمام احضاریه ها و اخطاریه ها از این شعبه صادر گردیده است.

به گزارش خبرنامه آزادی و برابری، این دو دانشجوی آزادی خواه و برابری طلب بعد از اجرای مراسم ۱۳ آذر ۸۶ در دانشگاه تهران، چندین بار توسط وزارت اطلاعات تهدید و احضار شده بودند، و در تاریخ ۹ بهمن ۸۶ مهران کوشا به صورت تلفنی از طرف وزارت اطلاعات به دادگاه انقلاب مشهد احضار گردید!

لازم به یاد آوری است برهان بقایی و مهران کوشا در تابستان ۸۷ در مشهد توسط وزارت اطلاعات دستگیر و پس از ۱ ماه بازداشت غیرقانونی با قرار وثیقه از بازداشتگاه وزارت اطلاعات آزاد گردیدند.

تغییرات اساسی درجامعه با جنبش های کارگری، زنان و دانشجویی ممکن است

urmia-left — Thu, 24 Sep 2009 15:56:36 GMT

میزگردی با فعالان قدیم و جدید جنبش دانشجویی

مهدی عربشاهی، دبیر تشکیلات دفتر تحکیم وحدت، مهدی اللهیاری، نماینده دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب، و فریدون احمدی، فعال دانشجویی در انقلاب ۵۷ در میزگردی، وضعیت جنبش دانشجویی ایران در سال تحصیلی جدید را بررسی کرده‌اند...

نوبت دوم دادگاه علی کانطوری و فرهاد حاج میرزایی تشکیل شد

urmia-left — Tue, 01 Sep 2009 12:07:18 GMT

خبرنامه آزادی برابری: بنابر اخبار رسیده به خبرنامه آزادی برابری، نوبت دوم دادگاه علی کانطوری و فرهاد حاج میرزایی که روز چهارشنبه ۲۸ مرداد و شنبه ۳۱ مرداد ۱۳۸۸ جهت ایراد آخرین دفاع به دادگاه احضار شده بودند، با حضور آنان و وکلایشان تشکیل شد.
علی کانطوری و فرهاد حاج میرزایی که در سال ۱۳۸۶ به اتهام اقدام علیه امنیت ملی و ... بازداشت شده بودند، طی این جلسات به دفاع از خود پرداخته و اتهاماتی را که پیشتر از سوی دادستانی به آنان تفهیم شده بود، رد کردند.
علی کانطوری در تاریخ ۲۲ دی ماه ۱۳۸۶ پس از بازداشت غیرقانونی از درب منزلش به زندان اوین منتقل شده و پس از تحمل فشارهای فراوان جسمی و روحی، در خردادماه ۱۳۸۷ از زندان قزل‌حصار کرج با قید وثیقه‌ی سنگین آزاد شد.
فرهاد حاج‌میرزایی از فعالین حقوق بشر و حقوق کودکان که در دی ماه ۱۳۸۶ در سنندج بازداشت غیرقانونی شده بود، پس از تحمل شکنجه‌های فراوان در بند ۲۰۹ زندان اوین و زندان رجایی‌شهر کرج، مرداد سال ۱۳۸۸ با قید وثیقه‌ی سنگین آزاد شده بود.

مجید اشرف نژاد به 3 سال حبس محکوم شد

urmia-left — Tue, 25 Aug 2009 22:57:17 GMT

دادگاه مجید اشرف نژاد از دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب صبح روز سه شنبه برگزار شد و حکم سه سال حبس تعلیقی به مدت سه سال برای وی صادر گردید.

این دادگاه بدون حضور وکیل برگزار گردید.

اتهامات وارده عبارتند از:

۱. اقدام علیه امنیت ملی

۲. برهم زدن نظم عمومی با تبانی قبلی

و ...

لازم به ذکر است که مجید اشرف نژاد در جریان دستگیری های گسترده ی پس از 13 آذر 86 بازداشت شده بود، و رای کنونی دادگاه در رابطه با پرونده ی آن زمان وی می باشد.

محمد پورعبدالله همچنان در بند

urmia-left — Thu, 13 Aug 2009 11:48:36 GMT

محمد پور عبدالله دانشجوی رشته مهندسی شیمی دانشگاه تهران و از دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب، در ۲۴ بهمن ماه در منزل خویش واقع در خیابان رودکی تهران بازداشت و به بند ۲۰۹ اوین منتقل شد.

وی نزدیک یک ماه را در انفرادی های این بازداشتگاه اطلاعات یه سر برده و در روز ۲۸ اسفند به زندان قزل حصار منتقل گشته. وی در این زندان، در بند مالی زندان قزل حصار و در شرایط و محیط نگران کننده نگهداری می شود و هم اکنون نیز در این زندان به سر می برد.

در روزهای آخر فروردین ۸۸ دوباره به بند ۲۰۹ منتقل و ۲ هفته را در این بند به سر برده و سپس دوباره به قزل حصار برده شد.

برای محمد پور عبدالله در تاریخ ۲۰ مهر وقت دادگاه تعیین شده است. او در حال حاضر به صورت بلاتکلیف زندانی است.

محمد در دی ماه ۸۶ در دوره هجمه گسترده ماشین سرکوب نظام به دانشجویان کمونیست، نیز دستگیر شده بود و نزدیک ۵۰ روز را در بند ۲۰۹ به سر یرده بود.

کدام گربه، کدام دره، آقای ژیژک ؟!

urmia-left — Mon, 10 Aug 2009 08:24:18 GMT

سیامک امین

(توضیح: بخش عمده ی نوشته ی حاضر حدود یک ماه پیش به رشته ی تحریر درآمده است، اما بنا به پاره ای ملاحضات و محذورات اکنون انتشار می یابد. از همه ی خوانندگان بابت این تأخیر عذرخواهی می کنم.)

اسلاوی ژیژک چندی پیش در نوشته ای با عنوان "آیا گربه به دره سقوط خواهد کرد؟"، که در نخستین نگاه یادآور موضع فوکو در قبال انقلاب 57 و تعبیر "ایران، روح جهان بی روح" اوست، به تحلیل رویدادهای اخیر ایران پرداخته است. این نوشته را در دو سطح می توان نقد کرد: نخست استنتاجات نادرستی که از اطلاعات نادرست می گیرد، و مهم تر البته، غیبت تعجب برانگیز جامعه، طبقات و مبارزه ی طبقاتی در متن این تحلیل. من در نوشته ی حاضر به سهم خود می کوشم با تمرکز بر سطح دوم، در خلال بحث وجه نخست را نیز تا آنجا که نیاز است بشکافم.

جهت ورود به بحث بهتر است از تمثیلی که آقای ژیژک از آن بهره می گیرد، آغاز کنیم؛ گربه بر لبه ی پرتگاه. اساساً نخستین سؤالی که باید از ایشان بپرسیم این است : کدام گربه؟ این گربه ــ که با ظرافت تمام واژه ی "ایران" را به ذهن متبادر می سازد ــ از کجا آمده، و عجالتاً فارغ از اینکه به کجا می رود، تا پیش از این ماجرا در حال طی چه مسیری بود؟ بدون پاسخ دادن به این سؤالات و بدون بازشناختن مشخصه ها، ابعاد و مختصات این گربه، هیچ تحلیلی راه به جایی نخواهد برد. گذشته از این ها، بکار بردن چنین تمثیلی، مغالطه ای آشکار است؛ چرا که با قرار دادن یک امر واحد به جای امری متکثر، چشم ما را بر شکاف ها و جدال های درونی امر متکثر می بندد، و بر این اساس ما را به استقبال فردی می برد که ظاهراً نسبت به امر متکثر ِ واحد فرض شده، یک امر بیرونی است. و بنابراین در نتیجه ی همین استدلال ناگهان میرحسین موسوی را در خط مقدم صف آزادی خواهان می یابیم! این نخستین نقطه ی کور تحلیل نویسنده ی ماست. در اینجا شاید بد نباشد به آقای ژیژک تذکر بدهیم که هیچ دولتی یک گربه نیست، بلکه حتا در ساده ترین شکل نمی تواند چیزی کمتر از یک گربه ـ سگ باشد!

در پایان نوشته ی حاضر به این تمثیل بازخواهیم گشت، اما اینک بگذارید اندکی با آقای ژیژک پیش برویم. ایشان پس از طرح تمثیل فوق و پایه ریزی ستون های استدلال اش، گریزی به انقلاب 57 می زند و آن را بعنوان نمونه شاهد می گیرد. این هم ارز فرض کردن رویدادهای جاری با انقلاب 57 به شکل خزنده ای تا پایان در متن نوشته پیش می رود و گریز فوق جا و بیجا تکرار می شود. خالی از لطف نیست ما هم با ایشان همراه شویم و در اینجا گریزی نسبتاً کوتاه به انقلاب 57 بزنیم؛ انقلابی که آقای ژیژک آن را "انقلاب خمینی" می نامد! پیش از هر چیز، نخست بگذارید از ایشان سؤالی بپرسیم: مگر مارکسیست ها انقلاب کبیر اکتبر را انقلاب لنین خوانده اند، که شما چنین سخاوت مندانه نام "انقلاب خمینی" را بر انقلاب 57 می گذارید؟ گذشته از تفاوت فاحش بین نقش لنین در انقلاب اکتبر و نقش آقای خمینی در انقلاب 57، شاید به جرأت بتوان گفت مبرهن ترین حکم مارکسیستی این است که پدیده های اجتماعی و منجمله انقلابات را توده های مردم شکل می دهند؛ آن هم نه توده هایی هموژن، که توده هایی با ترکیب طبقاتی متفاوت و اغلب متخاصم ــ به این برمی گردیم. اما گذشته از این، انقلاب 57 را هم چنین نمی توان جز بر بستر سیر تاریخی و در متن رویدادهای جامعه ی آن زمان، و بدون بازشناختن نیروهای دخیل در آن مورد واکاوی و تحلیل قرار داد. پرداختن به جزئیات انقلاب 57 و تدقیق در سیر وقایع آن دوره از حوصله ی این بحث خارج است، اما بطور خلاصه جهت اطلاع آقای ژیژک تیتروار مواردی را ذکر می کنیم:

1- در سال 1341 حکومت شاه با حمایت و بنوعی فشار امریکا در متن جنگ سرد و برای مقابله با "خطر سرخ" و جلوگیری از نفوذ چپ دست به یک رشته اصلاحات از جمله اصلاحات ارضی زد. در نتیجه قشر وسیعی از دهقانان خرده پا در جستجوی کار به حاشیه ی شهرها سرازیر شده و نیروی کار عظیمی برای بورژوازی فراهم شد. این یک پیروزی بزرگ برای بورژوازی، نقطه ی پایان فئودالیسم، و آغاز سراشیبی سقوط حکومت شاه بود؛ چرا که بدون سیستم ملوک الطوایفی که پایه های آن حکومت را تشکیل می داد، حکومت کم ترین مشروعیت و قدرتی نداشت و ناچار بود برای حفظ خود اختناق سیاهی را بر جامعه تحمیل کند، که آن هم مدت مدیدی نمی پائید. بعلاوه، ذکر این نکته بسیار مهم است که در این مقطع بود که با خالی شدن زیر پای "چپ" به سبب رفرم هایی که توسط حکومت شاه صورت گرفت، زمینه ی مادی هژمونی جریان اسلام سیاسی در جنبش ضد شاهی که در جریان بود، فراهم شد.

2- شاید به خاطر داشته باشید دهه ی 70 قرن بیستم شاهد بحران اقتصادی بزرگی در جهان بود. البته نیاز به توضیح ندارد که چنین بحران هایی به علت جایگاه کشورهایی مانند ایران در ساختار اقتصاد جهانی، با اندکی تأخیر به این کشورها سرایت می کند. بهای نفت که پیش از بحران به بالاترین سطح خود در آن زمان رسیده بود، به یکباره سقوط می کند و کسری بودجه ی عظیمی برای کشورهای صادرکننده ی نفت به ارمغان می آورد. در مورد ایران، نتیجه بیکاری گسترده ی کارگران، پایین آمدن سطح دستمزد، و البته کاهش قدرت سرکوب حکومت شاه بود، درست هنگامی که حفظ حکومت سرکوب شدیدتری می طلبید.

3- چپ خرده بورژوای آن زمان ایران، متأثر از فضای دوقطبی جهان در آن دوره و هم چنین جنبش های "ضد امپریالیستی" در کشورهای پیرامونی، تنها یک چپ "ضد امپریالیست" بود که در انقلاب 57 با تحلیل های پوپولیستی عموم خلقی و با توهم "بورژوازی ملی مترقی"، طبقه ی کارگر ایران را به پیشواز جنبش اسلامی ای برد که آقای خمینی در رأس آن قرار داشت. در دستگاه فکری و پراتیک سیاسی این چپ، مقولات طبقه و مبارزه ی طبقاتی، در پرتو مفاهیمی انتزاعی چون مرحله بندی انقلاب، محلی از اعراب نداشت. و تنها این نکته کافی است تا شمایل مترسک گونه ی این چپ را کاریکاتوروار به نمایش بگذارد!

4- اما در تقابل با این چپ، در حین انقلاب 57 و عمدتاً پس از آن، چپ دیگری شکل گرفت که بکلی متمایز بود؛ چه بخصوص از نظر فکری و چه به لحاظ پراتیک سیاسی. این چپ که از همان آغاز با رد توهمات عموم خلقی و با پیش کشیدن منافع مستقل طبقه ی کارگر پا به میدان گذاشته بود، از منظر خرده بورژوازی، مزاحم "انقلاب خلق" و مانعی بر سر راه سیادت "بورژوازی ملی مترقی" به شمار می رفت. همزمان با تشدید سرکوب ها از سوی حکومت در سال های اول پس از انقلاب و خصوصاً سال 60، چپ پوپولیست که تمام قد در کنار جمهوری اسلامی ایستاده بود، در همکاری با حاکمیت و معرفی فعالین کمونیست طبقه ی کارگر به دستگاه سرکوب سنگ تمام گذاشت. زندانیان سیاسی دسته دسته به جوخه های تیر سپرده می شدند، و چپ پوپولیست هم چنان در محضر حکومت مشغول خدمت بود ــ اما طنز تلخ این که چپ پوپولیست خود قربانی بعدی این ماجرا بود!

باری به هر جهت، برگردیم به نوشته ی آقای ژیژک، تا ببینیم به باور ایشان اکنون چه چیز در حال رخ دادن است. "روایت های مختلفی از اتفاقات تهران وجود دارد..." ــ اما این روایت ها کدامند؟

ایشان نخستین روایت را این گونه تعریف می کند : " برخی در این اعتراضات اوج حرکت اصلاح گرایانه ی طرفدار غرب را می بینند که در همان جهت انقلاب های نارنجی در اوکراین، گرجستان و غیره بود ــ واکنشی سکولار به انقلاب خمینی".

روایت بعدی را متعلق به "شکاکانی" می داند "که باور دارند احمدی نژاد واقعاً برنده شده است" و از زبان آنها این گونه ادامه می دهد : " او [احمدی نژاد] صدای اکثریت است، در حالی که هواداران موسوی از میان طبقه ی متوسط و فرزندان نازپرورده ی آنان می آیند".

" در مرحله ی بعد، کسانی هستند که موسوی را بخاطر تعلق اش به نظام روحانی حاکم رد می کنند .... بعلاوه او [موسوی] به عنوان نخست وزیر دوران جنگ از حمایت کامل خمینی برخوردار بوده است".

نویسنده ی ما در نهایت این روایت ها را با برشمردن موضع "چپ گرایان طرفدار احمدی نژاد" پایان می دهد: " بر اساس این دیدگاه، آنچه اکنون در ایران در حال وقوع است، تکرار واقعه ی برکناری مصدق در 1953 است ــ کودتایی با خرج غربیان برعلیه رئیس جمهور مشروع و قانونی ... برای ایرانیان عقب مانده همان احمدی نژاد مناسب است ــ این ها هنوز آنقدر به بلوغ نرسیده اند که چپ سکولار بر ایشان حکومت کند". [تمام خط تأکیدها در سراسر این نوشته از من است. تأکیدهای متن اصلی با حروف درشت نمایش داده شده اند.]

آقای ژیژک گذشته از این موضوع که در اینجا به هیچ روی شارحان این روایت ها را به گونه ای ابژکتیو برنمی شمارد، و هم چنین چپ و راست آنها را نیزمشخص نمی سازد، مرز بین روایت های گوناگون را به گونه ای مخدوش می کند که بازشناختن شان از یکدیگر تقریباً غیرممکن می شود! آنچه روشن است این که: چیدمان این چنینی روایت های طرح شده، در بهترین حالت گویای عدم شناخت حداقلی آقای ژیژک از صحنه ی سیاست ایران و بازیگران آن می باشد. غیر از این، آن را تنها می توان چینشی دلبخواهی و کولاژگونه از یک سری بریده روزنامه برای مقدمه چینی در جهت استنتاجات پیش فرض ایشان تصور کرد. از همین روست که به ظاهر هر کدام از این روایت ها حامل پارادوکسی در خود به نظر می آیند. در واقع هر یک از بندهایی که بعنوان روایتی از رویدادهای اخیر مطرح شده اند، در یک قسمت بازگو کننده ی بخشی از واقعیت اند، و در قسمتی دیگر نقیض امر واقع. بدیهی است پارادوکسیکال نمایاندن روایت های فرضی، کار آقای ژیژک را برای رد آنها و جایگزین کردن روایت خویش بسیار سهل می کند : به راحتی می توان خلط مبحث کرد و در حالی که صحبت از کسانی است که "در این اعتراضات اوج حرکت اصلاح گرایانه ی هوادار غرب را می بینند"، بلافاصله در مقابلشان آنهایی را قرار داد که "باور دارند احمدی نژاد واقعاً برنده شده است"! آقای ژیژک ظاهراً نمی داند همان هایی که "باور دارند احمدی نژاد برنده شده است"، دسته ی اول را به همان چیزی متهم می کنند که ایشان بدانها نسبت می دهد! ــ یا می توان با یک چرخش قلم اصلاح طلبان اسلامی را چپ سکولار خواند و "حرکت اصلاح گرایانه ی طرفدار غرب" را "واکنشی سکولار به انقلاب خمینی" تعبیر کرد! ــ و یا با پیچیدن امر واقع "تعلق هواداران موسوی به طبقه ی متوسط" در پوشش انگاره ی [به زعم آقای ژیژک] نامطلوب "پیروزی احمدی نژاد در انتخابات"، بخشی از واقعیت را به سادگی به کناری نهاد! [فعلاً بگذریم که این تعبیر و ترم "طبقه ی متوسط" تا چه اندازه مارکسیستی است]

اما همه ی اینها تنها مقدمه ای است برای عرضه ی روایت مطلوب آقای ژیژک : " رنگ سبز هواداران موسوی، فریادهای الله اکبر ... به وضوح نشان می دهد که ایشان این عمل خود را تکرار انقلاب ۱۹۷۹ خمینی می دانند، بازگشت به ریشه های آن و شرایط پیش از انحراف انقلاب ..." !

دن کیشوت "مارکسیست" ما که از "خود سازماندهی ابتکاری"، "شیوه های فی البداهه ی برگزاری اعتراضات"، و "ترکیب منحصر به فرد خود انگیختگی و نظم" معترضین به وجد آمده، برای گرفتار نشدن در دام دوآلیسمی که خود پیش از این پایه هایش را ریخته، به ورطه ی ایدئالیسم صرف سقوط می کند. ــ در اینجا ناچاریم جهت "تنویر" آقای ژیژک مجدداً گریزی کوتاه به انقلاب 57 بزنیم : نخست این که فریادهای الله اکبر تنها در ماه های پایانی قبل از قیام بهمن سر داده می شد، هنگامی که اسلام سیاسی به مدد حمایت غرب به جریان هژمونیک در جنبش اعتراضی آن زمان بدل شده بود؛ چرا که غیر از جریان اسلام سیاسی، طیف وسیعی از نیروهای سیاسی در جریان انقلاب دخیل بودند که حداقل بنا به تعریف "مذهبی" نبودند. ثانیاً در اینجا باید اندکی ترکیب نیروهای سیاسی شرکت کننده در انقلاب و جایگاهشان پس از قیام 57 را شکافت: از یک سو جریانات ناسیونالیست پشت سر اسلام سیاسی رژه می رفتند، و از سوی دیگر چپ سنتی، همان گونه که اشاره شد، تمام قد در کنار جمهوری اسلامی ایستاده بود. وجه مشترک تمام این جریانات شرق زده در آن دوره این بود که خرده بورژوازی ناراضی و معترض را نمایندگی می کردند. در مقابل، چپ جدیدی که شرح آن رفت، سنگر مقاومت و دفاع از انقلاب و ادامه ی آن را شکل داد؛ انقلابی که بر پایه ی خواست های و با مضامینی دموکراتیک شکل گرفته بود و در نهایت در سال 60 سرکوب شد. باید به آقای ژیژک یادآوری کرد که موسوی و همراهان اکنون اصلاح طلب ایشان نقش بلاواسطه ای در سرکوب طبقه ی کارگر و فعالین کمونیست آن در آن مقطع بازی کردند. هم چنین این را نیز باید تذکر داد که شخص آقای موسوی در شهریور 67 که هزاران کمونیست را تنها با یک سؤال به جوخه های مرگ سپردند، نخست وزیر جمهوری اسلامی بود. با این اوصاف باید از آقای ژیژک پرسید: "تکرار" کدام انقلاب؟ بازگشت به کدام "ریشه ها"؟ و شرایط پیش از کدام "انحراف"؟!

آقای ژیژک! برخلاف تقابل ناشیانه ای که شما در پرسشتان، " آیا بالاخره موسوی اصلاح طلبی با پشتوانه ی غرب است که بدنبال آزادی فردی بیشتر و بازار آزاد است، یا عضوی از نظام روحانی حاکم که نهایتاً پیروزی اش هیچ تأثیر جدی در تغییر طبیعت رژیم ندارد؟"، طرح می کنید، موسوی در این مقطع نماینده ی جناحی از جمهوری اسلامی است که بر این باور است که ادامه ی حیات نظام حاکم در شرایط اقتصاد جهانی شده، جز با لیبرالیزه کردن اقتصاد و گشودن درهای بازار ایران بر روی سرمایه های غرب ممکن نیست. بدیهی است که این امر [لیبرالیزاسیون اقتصادی] اجباراً درجه ای از آزادی های فردی و لیبرالیزم سیاسی و فرهنگی را نیز به همراه خواهد داشت؛ هر چند که در کشورهای پیرامونی به دلیل اتکای اقتصاد این کشورها بر کار ارزان، لیبرالیزم سیاسی نمی تواند در سطح وسیعی قوام یابد و نهایتاً به بعد فرهنگی و پاره ای آزادی های فردی محدود می شود. هم چنین بسیار اهمیت دارد این نکته را از قلم نیاندازیم که جناح دیگر نظام، که احمدی نژاد نماینده و سپاه پاسداران پشتوانه ی نظامی ــ مالی آن می باشد، نیز به دنبال بازار آزاد است؛ البته نه از نوع لیبرال، بلکه بازار آزادی در تقابل با آن و بر پایه ی نهادهای صنعتی ــ نظامی. تنها به این ترتیب است که می توان مطالباتی چون "حقوق شهروندی" و "حقوق ملیت ها" را که از جانب جناح اصلاح طلب طرح گردیده، و شعارهای پوپولیستی جناح احمدی نژاد علیه "ثروتمندان" و "مافیای اقتصادی"، و نیز حمایت چین و روسیه از احمدی نژاد و در مقابل، حمایت غرب و بورژوازی بزرگ ایران از موسوی را فهمید.

در ادامه اما آقای ژیژک چند نتیجه از دیدگاه خود می گیرد که پرداختن به آنها [البته بجز نخستین شان] بسیار اهمیت دارد. نخستین حکمی که ایشان مطرح می کند، بدین ترتیب است: "احمدی نژاد قهرمان اسلام گرایان فقیر نیست، بلکه یک پوپولیست واقعا فاسد اسلامو-فاشیست است"؛ امری واقعی که معلوم نیست چگونه از "دیدگاه" ایشان نتیجه می شود! اما در ادامه و در متن نتیجه ی دوم، در غیاب یک بینش طبقاتی، ایدئالیسم ناب آقای ژیژک گل می کند: گذشته از تفاوتی که به اشتباه میان کروبی و موسوی قائل می شود، و جدای از تعریف اولترا ایدئالیستی "هویتی سیاسی که به همه ی گروه ها قول مساعدت می دهد"، لحظه ای به این جمله ها توجه کنید:

"... نام او [موسوی] مترادف بازدمیدن در رویایی عمومی است که انقلاب خمینی را به پیروزی رساند. حتی اگر این رویا یک آرمان شهر بود، باید در آن آرمان شهر اصیل انقلاب را جستجو کرد... این حقیقت که چنین انفجاری باید خاموش می شد، گواه آن است که انقلاب خمینی واقعه ی سیاسی اصیلی بود... حرکت اعتراضی این روزها بازگشت سرکوب شدگان انقلاب خمینی است".

می توان از ایشان معنای "رؤیایی عمومی که انقلاب خمینی را به پیروزی رساند"، " آرمانشهر اصیل انقلاب" یا "واقعه ی سیاسی اصیل" را جویا شد؛ یا این که "چنین انفجاری" چرا "باید خاموش می شد"؟! و یا برای ایشان توضیح داد که "سرکوب شدگان انقلاب" چه کسانی بودند. ــ اما با کنار زدن هاله ی به شدت ایدئالیستی گزاره های فوق، جایگاه آقای ژیژک روشن می شود: مارکس در جمله ی مشهوری که از هگل نقل می کند، بر این امر انگشت می گذارد که "تاریخ دو بار تکرار می شود؛ بار اول بصورت تراژدی، و بار دوم به شکلی کمیک" ــ اما ظاهراً موضع آقای ژیژک نیز تکرار کمیک موضعی تراژیک است که چپ سنتی در قبال انقلاب 57 اتخاذ کرد!

به هر رو و مهم تر از همه ی اینها : " در اسلام پتانسیلی حقیقی وجود دارد – برای یافتن یک اسلام خوب لازم نیست به قرن دهم بازگردیم، آن را همین جا در مقابل چشمانمان می توانیم ببینم "! اشتباه نکنید، این گفته ی یک آیت الله حوزه ی علمیه ی قم یا نجف، یا یک مفتی الازهر، یا کسی چون سروش نیست؛ این آخرین حکمی است که آقای ژیژک از "دیدگاه"شان استنتاج می کند ــ باری، نویسنده ی "مارکسیست" ما سرانجام نتیجه ی "ناب" تحلیل خود را این گونه بی پرده بازگو می کند!

اما در مورد اعتراضات اخیر چه می توان گفت؟ قبل از هر چیز به وضوح می توان دید شکافی در بالا ایجاد شده است که در دو سوی آن دو جناح حاکمیت بیش از هر چیز بر سر نحوه ی ادامه ی حیات اقتصادی نظام در مقابل هم ایستاده اند؛ در پایین نیز [فارغ از ترکیب طبقاتی رأی دهندگان] همان گونه که آقای ژیژک به درست اشاره می کند، شرکت وسیع مردم در انتخابات را تنها می توان به عنوان رأی اعتراضی تعبیر کرد. اما آیا این به معنای شرایط انقلابی است؟ در شرایط حاضر و فقدان خودآگاهی طبقه ی کارگر، و در غیاب یک آلترناتیو و بدیل رادیکال، جواب منفی است. نباید از این امر غافل شد که در این شرایط بخشی از طبقه ی کارگر به دنبال خرده بورژوازی معترضی که به خیابان آمده، برای تغییر وضع موجود به جناحی از حاکمیت متوهم می گردد. و نیز درست در همین شرایط است که موسوی و جناح اصلاح طلب که دست شان لااقل به صورت مستقیم از پایگاه های قدرت درون حاکمیت و نهادهای نظامی ــ امنیتی آن کوتاه است، در مقابل جناح دیگر که این نهادها را به قبضه ی خود درآورده، ظرفیت اعتراضی جامعه را به عنوان اهرم قدرت خویش مصادره می کنند.

در پایان اگر بازگردیم به تمثیل آقای ژیژک، باید این پرسش را در مقابل ایشان بگذاریم: کدام دره؟ اما آقای ژیژک که مختصات مورد نظر را برنمی شمارد و مشخص نمی سازد که گربه ی مورد علاقه شان در اثر کدام تعقیب و گریز اکنون بر لبه ی پرتگاه قرار گرفته، ناتوان از پاسخ به این سؤال است. همان گونه که اشاره شد، آقای موسوی خود بخشی از این "گربه" یا به تعبیر صحیح تر "گربه ــ سگ" است، که نمی تواند مستقل از آن در نظر گرفته شود. در نتیجه : 1ـ در صورت سقوط "گربه" به دره، موسوی و جناح اصلاح طلب نیز همراه دیگر بخش های آن به ژرفای دره درمی غلتند. و در صورت پیروزی موسوی، هیچ گربه ای به هیچ دره ای سقوط نخواهد کرد! 2ـ در اینجا برای توضیح این که "گربه ــ سگ" در اثر کدام نیرو در معرض سقوط به دره قرار گرفته، باید خارج از جدال بخش های درونی آن، فاکتور دیگری را در نظر گرفت؛ امر بیرونی ثالثی که آقای ژیژک از آن غافل می ماند: مردم با ترکیب طبقاتی ناهمگون آن ــ بازگویی این نکته دقیقاً به همین شکل، بسیار اهمیت دارد. زیرا مفهوم انتزاعی "مردم" به تنهایی هیچ چیز را توضیح نمی دهد. 3ـ و در نهایت پرسش اساسی آقای ژیژک را بدین گونه می توان بازنویسی کرد: آیا گربه ــ سگ به دره سقوط خواهد کرد؟ پاسخ می تواند مثبت یا منفی باشد. این امر مشخصاً به طبقه ی کارگر و میزان دخالت فعال این طبقه بستگی دارد. به عبارت دیگر، یک انتخاب سیاسی مهم پیش روی طبقه ی کارگر قرار گرفته است: یک گزینه ی آن سکوت [به لحاظ سیاسی] در قبال رویدادهای جاری، و گزینه ی دیگر صف بندی طبقاتی و رفتن به سوی "تقابلی هژمونیک" با هر دو جناح بورژوازی، و به دیگر سخن حرکت در جهت تبدیل شدن از "طبقه ای در خود" به "طبقه ای برای خود" می باشد ــ که این خود به امکان ارائه ی یک آلترناتیو رادیکال قدرتمند از سوی چپ، و مکانیزم های عملی ساختن آن بستگی دارد؛ امری که پرداختن به آن در این مجال نمی گنجد.

11 مرداد 88

بعد از تحریر: طی مدتی که این متن نوشته شد، متوجه شدم که یک نکته ی کوچک از قلم افتاده است. به نظرم آمد که طرح کردن آن در این قسمت خالی از لطف نباشد: آقای ژیژک در پایان نوشته اش خاطر نشان می کند که "در هر صورت رژیم ایران دیگر نه همان رژیم قبلی، بلکه قدرت خودکامه ی فاسدی میان بقیه خواهد بود" ــ نقد این گزاره با خوانندگان!

رفیق علیرضا داوودی درگذشت!

urmia-left — Thu, 30 Jul 2009 00:13:18 GMT

رفیق علیرضا داوودی دانشجوی چپ گرا و از دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب اصفهان درگذشت.

عليرضا داوودی روز پنجشنبه ۲۴ بهمن87 توسط نيروهای وزارت اطلاعات در خانه ی خود دستگير شد. و در 6 اردیبهشت امسال به قيد وثيقه ي ١٠٠ ميليون توماني آزاد گردید.در طی مدت بازداشت به روال همیشه در زندان تحت فشارهای روحی و روانی بازجویان وزارت اطلاعات قرار گرفت و بعد از آزادی در اثر افسردگی و پس از بازگشت از بیمارستان در منزل خود درگذشت.

عليرضا داوودی سخنگوی دانشجويان آزادی خواه و برابری طلب در دانشگاه اصفهان بود و در رشتهی حسابداری تحصيل میکرد. او پيش از اين دستگيری، به دليل فعاليتهای سياسی و صنفی خود از حق تحصيل محروم شده بود.

یاد این رفیق مبارز را زنده نگاه می داریم.

قهرمانان پوشالی ومردم بی سلاح - چند نکته

urmia-left — Tue, 28 Jul 2009 22:02:01 GMT

کاوه عباسیان

* اینکه به سختی میتوان نوجوانی اروپایی را یافت که با تاریخ کشورش آشنا باشد، اینکه کسی در پاریس یافت نمیشود که محل دیوار یادبود کمون یا حتی موضوع آن را بداند، اینکه در دروس تاریخ کودکان فرانسوی اثری از کمون پاریس یا اتفاقات می 68 و در کتب درسی کودکان ایرانی اثری از قتل عام زندانیان سیاسی نیست یا اینکه کودکان اسپانیایی تاریخ جنگ های داخلی خود را و جوانان انگلیسی تاریخ اعتصاب معدنچیان و خدمات دولت تاچر را نمیدانند نه به دلیل خارج از موضوع بودن و عدم اهمیت تاریخی این وقایع بلکه برعکس به دلیل زنده بودن و اهمیت انکارناپذیر این وقایع تاریخی و ربط هرروزه ی آنها با زندگی روزمره و خصلت افشاگرانه شان است که اراده ی مسلط حافظ وضع موجود ما را از آگاهی نسبت به آنها منع میکند، که مردمان بی تاریخ و اتمیزه شده عالیترین شکل مصرف کنندگان آگاهی کاذب و بهترین مجریان چرخه بازتولید وضعیت موجودند که میتوان آن را حاصل تبلور دستگاه سرکوب ایدئولوژیک در فرد فرد مصرف کنندگان جامعه ی سرمایه داری پیشرفته دانست.

* نقش و ضرورت میدیا در معنای فراگیر امروزینش برای حفظ حیات و تضمین بقای وضعیت موجود را تنها میتوان با کارکرد کلیسا در قرون وسطا مقایسه کرد. نقشی که کلیسا به عنوان دستگاه سرکوب ایدئولوژیک زاده نظام فئودالیته در تحمیق توده ها و خوراندن ایدئولوژی حاکم ایفا میکرد، امروزه و در عصر انفجار انفورماتیک بر عهده ی میدیای فراگیری است که به عنوان یکی از دستگاه های تزریق ایدئولوژی حاکم به انتشار آگاهی کاذب میپردازد.

* حضور پدیده ی مسعود ده نمکی هنرمند پس از سالها مسعود ده نمکی سردبیر شلمچه و سردسته ی انصار حزب الله و سرکوبگر دانشجویان را نه فقط با درجه ی وقاحت ایشان بلکه با درجه ی بی تاریخ بودن مردمان یک جامعه نیز باید سنجید. به همان میزان که سرکوب ایدئولوژیک در جامعه قوی عمل کرده و مردمان را از تاریخ شان تهی کند به همان میزان نیز شخصی چون مسعود ده نمکی گذشته ی خود را بی آنکه کلمه ای در باب آن حرفی زده یا به نقد آن بپردازد به کناری گذاشته و در قالب یک هنرمند به اصطلاح اصلاح طلب که حتی از حقوق دموکراتیک مردم هم حرف میزند خود را به جامعه معرفی میکند، فیلم هایش میفروشد و چه بسا دیر نیست روزی که جوایز جشنواره های جهانی را با احترامی هنرمندانه در دست گرفته رو به دوربین لبخند بزند. هرچند وی اولین چماق به دستی نخواهد بود که چماق به کناری نهاده و دوربین در دست گرفته اند که خود البته چماق دیگری است.
افاضات دموکراتیک محسن مخملباف را تنها میتوان در بستر ناآگاهی مردمی درک کرد که قهرمانانشان از لوله ی رسانه های کاملا بیطرف حاکمان شلیک میشود. رسانه هایی که به مدد سرریز سرمایه ی انباشته، تاریخ را در سیاهچال آرشیوهای خود حبس کرده اند تا مبادا فرودستان را از تاریخ خود بهره ای باشد. دموکرات بودن شخصیت هایی همچون محسن مخملباف و محسن سازگارا و اکبر گنجی به همان میزان به حقیقت نزدیک است که انقلابی بودن جمهوری اسلامی که توسط میدیای غرب تبلیغ میشد به حقیقت نزدیک بود. مخملباف تفنگ به دستی که در خیابان های تهران آزادی خواهان را دستبند زده و به اوین منتقل میکرد بعلاوه مخملبلف انقلاب فرهنگی و بازجو و مخملبافی که با ساختن فیلم هایی چون "بایکوت" و "توبه نصوح" به همکاری در پروژه های ننگین تواب سازی میپرداخت تنها به مدد بی تاریخ ساختن مردم است که تبدیل میشود به مخملباف دموکرات و دموکراسی خواه. دروغ بودن این ادعای دموکراسی خواهی را تنها کسانی با پوست و استخوان خود درک میکنند که طعم شکنجه و شلاق را به دلیل سرپیچی از دیدن فیلم های محسن مخملباف در زندان چشیده اند، تنها کسانی درک میکنند که در خیابان های تهران توسط آقای مخملباف دستبند خورده و تحویل لاجوردی جلاد شدند، یا آن زندانیان سیاسی ای که به زور سرنیزه مجبور به بازی در فیلم های وی شدند. هرچند که تعداد بازماندگان اعدام های جمهوری اسلامی بسیار اندک اند اما هنوز هستند وجدان های بیداری که تاریخ را با بدن های خود لمس و آن را در سینه های خود حفظ کرده اند و صد البته که توسط همان میدیایی سانسور میشوند که مخملباف را به عنوان صدای مردم ایران قالب میکند.

* سکانس دوم فیلم "اسب کهر را بنگر" با صحنه ی عبور نوجوانی به نام پاکو از فراز کوههای مرزی اسپانیا و فرانسه 20 سال پس از پایان جنگهای داخلی آغاز میشود. همراه پاکو که از مبارزین ضد فاشیست است و وی را تا مرز فرانسه همراهی میکند با اشاره به صلیبی که به گردن وی است گویی که خطری را حس کرده باشد دلیل آویختن آن را جویا میشود. پاکو در جواب توضیح میدهد که صلیب یادگار مادرش است. همراه پاکو در ادامه با تاکید بر اسم سرگرد وینیولاس - فاشیستی که پدر پاکو را به قتل رسانده از وی میخواهد که هیچگاه نام قاتل پدر خود را فراموش نکند. نام قاتل پدر به مثابه تاریخی که از یاد بردن آن سرآغازی است بر بی هویتی و اتمیزه شدن یک نسل، در سرتاسر فیلم به گوش میرسد ولی در پایان این کارلوس خائن است که به دست مانوئل آرتیگز (قهرمان پیر) که خود به سوی مرگ میرود کشته میشود و وینیولاس های قاتل زنده میمانند تا پس از مرگ آخرین بازماندگان یک انقلاب شکست خورده، به مدد کلیسا و میدیا نسل پاکوها را از تاریخ خود تهی ساخته و دنیا را آنگونه بسازند که تاریخ قرن بیستم اش از تاریخ مدهای لباس فراتر نرود و خود در آینده با شعارهای پر طمطراق دموکراتیک سر از انتخابات درآورند.
اخطار نهفته در دیالوگ های آغازین این فیلم محصول 1964 ناشی از نگرانی هنرمندانی است که این اراده ی بی هویت سازی را دریافته، مک کارتیسم را پشت سرگذاشته و پروژه ی تهی ساختن هنر از آگاهی را به خوبی درک کرده بودند، نگرانی از تصور آینده ای که خیلی زود به واقعیت تبدیل شد.

* "وای به روزی که مسلح شویم" شعار مردمی است که لزوم مسلح بودن را در تجربه های عملی خویش درک کرده اند ولی اسلحه ی مردمان پیکارگر در زمانه ای که حاکمان محکومان را از تاریخ و هویت خود تهی کرده و میروند تا آنان را به مصرف گرایانی صرف بدل سازند، نه فقط کلاشینکف بلکه آگاهی طبقاتی ای است که ضرورت زمانه فراچنگ آوردنش را بیش از پیش ایجاب میکند و همانا یکی از وجوه این آگاهی طبقاتی آگاهی تاریخی است. مردمی که به تاریخ خود مسلح گردند امیدی به دندان های ببرها نخواهند بست بلکه راه خود را به پیکار هرروزه خواهند گشود. مردمی که به تاریخ خود مسلح گردند رای خود را نه با دست و در صندوق های رای که با گام های خویش و در خیابان ها خواهند ریخت. مردم مسلح توهمی به قهرمانان پوشالی برساخته ی این یا آن رسانه ی کاملا باطرف حاکمان نداشته بلکه خود قهرمان تاریخ خویشند.

جمع اضداد در دیالکتیک فکری مرتضی محیط

urmia-left — Mon, 20 Jul 2009 02:13:34 GMT

آزادی برابری

در طول چند هفته‌ی اخیر شاهد اظهار نظرها و جبهه‌گیری‌های «بدیع» و عجیبی از آقای مرتضی محیط بوده‌ایم. ایشان چنان جمله‌های حیرت‌انگیزی ارائه می‌کنند که تنها واکنش ممکن به آن سکوت است: «جیمز پتراس چه می‌فهمد در ایران چه خبر است؟»، «جوادی آملی به اپوزیسیون پیوسته است.» و. . . آقای محیط که نه به لحاظ عملی و پراتیک بلکه به معنی دقیق کلمه با افرادی از قبیل سازگارا، مهاجرانی، لاهیجی، حقیقت‌جو، مخمل‌باف، قوچانی، فرخ نگهدار و مانند این‌ها همراه شده، جیمز پتراس، خوان کول و چپ‌های سرشناس ایرانی را «چپ توی گیومه» چپ‌نما و همدست شریعتمداری می‌داند. مانتلی ریویوو، بلامی فاستر را «راست» دانسته و در برابر میرحسین موسوی و کروبی - که فعالیت‌های روزنامه‌ی افراطی ضدچپ‌اش با مهره‌هایی از قبیل محمد قوچانی کاملاً روشن است - و سازمان‌هایی از قبیل جبهه‌ی مشارکت و سازمان مجاهدین را چپ راستین می‌نامد! آقای محیط با ساده‌انگاری نظرات چپ‌های خارجی درباره‌ی ایران را ناشی از «نافهمی» و نظرات چپ‌های ایرانی را ناشی از این می‌داند که «تنها جسم‌شان در ایران است». ایشان به گفته‌ی خود «تعریف نوینی از چپ» دارند که بر اساس آن هر کس چپ باشد راست و هر کس لیبرال و حتی نئولیبرال باشد چپ نامیده می‌شود. ایشان فراموش کرده‌اند که تنها همین چند ماه پیش در مراسم اول ماه مه کارگران و شرکت‌کنندگان و حتی کسانی که برای استراحت به پارک لاله آمده بودند چه‌طور به خاک و خون و زندان کشیده شدند و نه کروبی و نه موسوی و نه هیچ اصلاح‌طلب یا «اصول‌گرای اصلاح‌طلب» یا عالی‌جناب رنگی‌پوشی دم از «آزادی تجمع» و «اصل ٢٧ قانون اساسی» و عدم مشروعیت دولت و مانند این‌ها نزدند و حالا که این نهادها و گروه‌ها چنین اعتراضاتی می‌کنند آقای محیط دم از تغییر و دمکراسی‌خواهی اینان می‌زنند. آقای محیط بورژوازی مذهبی را حکومت سلطانی نامیده و سرمایه‌داری ایران را نفی کرده و به شدت اعتقاد دارند - و یا پافشاری می‌کنند که اعتقاد دارند - که ایران در دوره‌ی پیش‌سرمایه‌داری به سر می‌برد و باید با مبارزه - نه در کنار مردم - که زیر چتر اعتقادات تمامیت‌طلبانه و شووینیستی اصلاح‌طلبان و با تایید تمام و کمال تمام اشتباهات و کج‌روی‌های آن‌چه که ایشان جنبش می‌خوانند، تازه به مرحله‌ی بورژوازی رسید.
آقای محیط با برداشتی پایان جهانی از فلسفه‌ی مارکسیسم و سطحی‌گرایی و ارائه‌ی چیزی از جنس یک کارخانه‌ی تولید اجتماعی به وسیله‌ی پروسه‌ی مارکسیسم (از دید ایشان) و با سوخت مردم و با بهانه‌ی گردگیری از مارکس حقیقی و الصاق نظرات خود به تفکرات مارکس، نه خود را با مارکس که مارکس را با خود هم‌عقیده می‌یابند و احکامی بدیع صادر می‌کنند. آقای محیط حتی بدون این که انتقادات چپ‌ها را بیان کنند خود انتقاداتی ساختگی از قول آن‌ها مطرح می‌کنند و پاسخ می‌دهند - عجب مرد هنرمندی - و بدین گونه صورت مسئله را حذف می‌کنند. تکیه و تاکید سفت و سخت بر «عدم نیاز جنبش به رهبری» و «رهبری افقی به جای رهبری عمودی» از گزاره‌های همیشگی آقای محیط است. گویی پس از سال‌ها تلاش و سابقه‌ی فکری و مبارزاتی به این نتیجه رسیده‌اند که بهترین راه برای مبارزه با یک نظام سرمایه‌داری تمامیت‌خواه راهی از نوع «مدنی» و «از درون» و با تاکید بر تمکین به قانون اساسی است که نمودهای آن «نوشتن مرگ بر دیکتاتور بر اسکناس»، «بادکنک سبز هوا کردن» و «روشن کردن اتو در ساعت ٩ شب» و مانند این‌هاست و این همان رهبری افقی‌ای است که دم از آن می‌زنند. شستن گناه آن کسانی که اعلامیه دادند و اعلامیه‌ی خود را با «انا لالله و انا علیه راجعون» شروع کردند و بی هیچ هدف و برنامه و با دست‌پاچگی عده‌ای جان‌به‌لب‌رسیده را به خیابان‌ها و به کام مرگ فرستادند بهتر از این ممکن نیست. چه‌طور است که این جنبش گاه رهبرانی دارد که به میان مردم می‌آیند و سخن‌رانی می‌کنند و مردم را به ادامه‌ی اعتراض دعوت می‌کنند و سالم به خانه‌ی خود بر می‌گردند و آن زمان که احساس خطر می‌کنند دیگر رهبر نیستند و رهبری «افقی» می‌شود؟ مگر آن کسانی که به مردم قول کوتاه نیامدن می‌دادند و دم از ایستادگی تا آخرین لحظه می‌زدند فکر می‌کردند شورای نگهبان به سود آن‌ها رای خواهد داد که با شنیدن رای این شورا به خانه‌های خود رفته و اعلامیه دادند که مبادا به خاطر مشتی بیگانه - که لابد مردمی که در این روزها خون دادند و آزار دیدند بخشی از آن‌ها هستند - با هم‌خانواده‌های خود در بیفتیم و گفتند که در کنار گروهی «نخبه» کار را از طریق قضایی ادامه خواهیم داد؟ مگر مردم این‌قدر هزینه دادند که آقایان با استفاده از آن حزب تاسیس کنند؟
ما همه می‌دانیم که چرا و چه شده که امروز آقایان موسوم به اصلاح‌طلب به یاد اصل ٢٧ قانون اساسی افتاده و این‌چنین مظلوم‌نمایی می‌کنند. امروز، با یک دورنمای سی ساله که در آخرین لحظات آن میرحسین موسوی خود را با احمدی نژاد «از یک خانواده» می‌داند، شاهد هستیم که افراطی‌های محافظه‌کار که تا چند صباح پیش یکی از دو جناح درون‌حکومتی سیستم ایران بوده‌اند مدتی است که برای حذف جناح دوم تلاش می‌کنند. می‌دانیم چه شده است که چهره‌های جناح دوم که همه در سال‌های ابتدایی پس از ١٣۵٧ از مقامات حساس و کلیدی بوده و دست‌شان به کثیف‌ترین و شنیع‌ترین کارها آلوده است همه در سال‌های اخیر روشن‌فکر شده و به «جامعه‌ی مدنی» می‌اندیشند و حتی گاه واژه‌های خنده‌داری هم‌چون سکولاریسم دینی ابداع می‌کنند. همه می‌دانند که گذشته دروغ نمی‌گوید و همه می‌دانند چرا این جناح دوم به این راه کشیده شده‌اند و همه افرادی از جنس رفسنجانی، کروبی، سازگارا، خاتمی، مهاجرانی، سروش، قوچانی و بسیاری دیگر را به خوبی می‌شناسند. همه می‌دانند که این‌ها در گذشته‌ی نزدیک یا در خلال این انتخابات با کنش ناگهانی جناح روبه‌رو از لفت و لیس و قدرت محروم شده‌اند و در این جنگ قدرت دست به دامن مردم شده‌اند. آقای محیط حتی اگر عقاید درستی هم داشت کل فعالیت‌ها و سوابق افرادی که آن‌ها را «چپ‌هایی که دست‌شان برای او رو شده» می‌نامد را زیر سوال نمی‌برد. گویی آقای محیط همه‌ی این حوادث را تنها بهانه‌ای برای کوبیدن چپ‌ها و مهم‌تر از آن همراهی با سیستم‌های شبه لیبرالی ایرانی می‌دانند. در برنامه‌های تلویزیونی‌شان با ادعای تلاش برای ارائه‌ی گزارش‌های حقیقی از شرایط موجود گزارش‌های «نیو یورک تایمز» را می‌خوانند و تنها آن‌چه را که دوست دارند می‌شنوند. متن دال بر طرف‌داری ده‌نمکی از مردم را می‌خوانند و او را عضو «اپوزیسیون» می‌نامند اما تکذیبیه‌ی او را نادیده می‌گیرند. گویا آقای محیط برای کلمه‌ی اپوزیسیون نیز تعریف جدیدی در چنته دارند.
هر کس آزاد است عقاید خود را داشته باشد. ما را با عقاید آقای محیط کاری نیست. چیزی که از یک لحاظ غم‌انگیز و از لحاظ دیگر حیرت‌آور است تلاش سرسختانه‌ی ایشان برای تخریب تمام چهره‌های سرشناس چپ، از لنین و تروتسکی گرفته تا جیمز پتراس و خوان کول و مانتلی ریویویی‌ها و حتی ناصر زرافشان است. هر چه بیشتر متهمان اظهارات ایشان را به چیزی نمی‌گیرند و پاسخی نمی‌دهند ایشان آتشی‌تر‌شده و تهمت‌ها و توهین‌های سبک‌تری وارد می‌کنند. مگر می‌شود تاثیرات بین‌المللی اتفاقات اخیر را نادیده گرفت؟ نکند آقای محیط واقف نیستند که با تعویض این‌چنینی ترکیب ارگانیک فعلی با نوع نئولیبرالی‌اش به دست این آقایانِ به قول آقای محیط «اپوزیسیون» مهم‌ترین تفاوتی که حاصل خواهد شد از بین رفتن استقلال کشور است؟
ایشان که به خوبی از جبهه‌گیری و نظرات ملی‌ها و ملی‌مذهبی‌های سال‌های پس از ١٣۵٧ آگاه هستند چپ‌ها را به دلیل مخالفت با بازرگان و بنی‌صدر محکوم می‌کند. شگفتا که گویا فراموش کرده‌اند خود یکی از کسانی بوده‌اند که به نقش آمریکا در تقویت بنیادگرایی اسلامی ، به خصوص در ایران، و هدف آمریکا از تقویت جنبش‌های ملی و مذهبی در نقاط مختلف جهان صحه گذاشته‌اند. گویا مواضع این آقایان را فراموش کرده‌اند و نمی‌دانند که آقایان جبهه‌ی ملی چگونه خواسته و ناخواسته برای لیبرالیزه کردن و سوق دادن مردم به سوی تشکیل یک حکومت لیبرال دمکراسی و ادامه‌ی وابستگی‌ها به غرب و در عین حال ساخت و پاخت کامل با هژمونی مذهبی موجود، که همان هدف بلندمدت آمریکا بود، تلاش می‌کردند. آقای محیط چپ‌ها را به رفتن به زیر چتر جمهوری اسلامی متهم می‌سازند و گویی فراموش کرده‌اند که حتی توده‌ای‌ها و فداییان اکثریت نیز این موضع را جز در کادرهای بالا نپذیرفتند. گویی فراموش کرده‌اند که بودند بسیاری دیگر که با این هر دو، هم آن که رهبران حزب توده گفتند و هم این که آقای محیط می‌گوید، از بیخ و بن مخالف بودند. مگر همین الان که آقایان دوم خردادی و اصلاح طلب و اصول‌گرای اصلاح‌طلب به ظاهر دچار استحاله شده‌اند نخستین دشمنان خود را از چپ‌ها اختیار نمی‌کنند؟ مگر هم‌اینان نیستند که هنوز دست از تخریب چهره‌ی حمید اشرف و خسرو روزبه بر نمی‌دارند که مبادا کسانی به واسطه‌ی چهره‌های کاریزماتیک این افراد جذب چپ بشوند؟ مگر هم‌اینان نبودند که در مناظره‌ی «رسانه‌ی ملی»شان دولت‌آبادی را تنها به دلیل نوشتن نامه‌ای انتقادی به سروش با تحقیر و دشنام‌گونه «کمونیست» خواندند؟ دور از گود نشستن و رجز خواندن آسان است. با یک برداشت خیالی از ایده‌ئولوژی مارکسیسم و سطحی‌سازی گفته‌های مارکس و استفاده‌ی ابزاری از انگلس نمی‌توان سیستم چپ را متهم کرد. آقای محیط که این‌قدر دم از رجوع به مارکس می‌زنند اگر نوشته‌های مارکس درباره‌ی انقلاب ژوئن فرانسه را خوانده باشند به روشنی می‌دانند که نتیجه‌ی تایید کامل و همراهی با این سیستم «جمهوری‌خواه» چه خواهد بود، آن هم بدون در نظر گرفتن تاثیرات ناشی از انتقال سریع اطلاعات امروزی و حمایت سرسختانه‌ی دولت‌های بزرگ سرمایه‌داری از اصلاح‌طلب‌ها و پیامدهای جهانی ناشی از پیروزی این سیستم در جنگ قدرت امروزی که بدون شک گریبان مردم را تا مدت‌های طولانی خواهد گرفت.
آقای محیط! چپ با مردم همراه است ولی مردم را به سوخت جنگ قدرت دو جناح درون دولت تبدیل نمی‌کند. چپ مردم را تشویق نمی‌کند که بدون سازمان‌دهی و رهبری و هدف به خیابان‌ها بریزند و به سود دشمنان مردم هزینه بدهند، اما در کنار مردم ایستاده و هزینه می‌دهد. تنها سوالی که چپ مطرح کرده است این است که اکنون که فعالیت «مدنی» تحت قانون اساسی و به سود منافع «خانواده»ای که ما و شما جزئی از آن نبوده‌ایم به بن‌بست رسیده، چه باید کرد؟

بیانیه دانشجویان کمونیست کردستان در مورد اتفاقات اخیر

urmia-left — Fri, 26 Jun 2009 05:57:57 GMT

به نام انسان، آزادی، برابری

بیانیه شماره (۱)

توده های زحمتکش و آزادیخواه ایران:

این روزها شاهد ترکیدن بغض توده های مردم‏‏, جوانان ,زنان و کارگران از ۳۰ سال حکومت سراسر تبعیض ، تحقیر و نابرابری بودیم .۲۲خرداد تکرار سناریوی سی ساله ای بود که این بار این مضحکه تکراری بیش از پیش عریانی دروغ حاکمیت اسلام سیاسی در ایران را به نمایش گذاشت.انتخاباتی که بیش تر به انتصابات رهبری و شورای نگهبان شبیه است تا قدرت انتخاب دموکراتیک توده های ایران.این انتصابات که با حضور مردم در پای صندوق های رای برگزار شد نمایش نامه ای بود که می خواست از مردم ایران براي كسب مشروعيت به عنوان سیاهی لشکر استفاده نمايد. هر چند که سابقه این رژیم و قانون اساسی ضد انسانی آن در طول سی سال گذشته بخوبی نشان داده است که هیچگونه قابلیت اصلاح و یا تغییر در این چارچوب را نداشته و ندارد. حکومتی که از همان روزهای اول به قدرت رسیدن دست به کشتار و تصفیه های خونین مخالفین و حتی منتقدینی از جنس خود زده است و تحمل شنیدن هیچگونه صدای اعتراضی را ندارد ، چگونه می تواند به خواست و آرای مردم احترام بگذارد. حافظه تاریخی مردم ایران هنوز هم خاطره کشتارهای سیاسی سال های ۶۰ و ۶۷ و اعدام مخالفین حکومت اسلامی را از یاد نبرده است که چگونه هزاران انسان بی گناه صرفا به جرم داشتن باورهای انسانی توسط جلادان رژیم و با تایید همین به اصطلاح کاندیداهای امروز قتل عام گردیده اند.

رژیم از روز بعد از انتخابات و با آشکار شدن تقلب گسترده در آرا شروع به سرکوب ، دستگیری و کشتار توده های مردم و دانشجویان کرده و با حمله مغول وار به اجتماعات مردمی و خوابگاه های دانشجویی سعی در تکرار رویه همیشگی خود که همان داستان سیاه سه دهه گذشته رژیم می باشد، نموده است.اما این بار بر خلاف گذشته مطالبات مردم وارد فاز جدیدی گشته است و از آن شعارهای قبل از انتخابات خارج گشته و مطالبات رادیکالتری را مطرح می کند. با وجود به کار افتادن هر چه بیشتر دستگاه های سانسور حاکمیت در مطبوعات، فیلترینگ گسترده تر سایت های خبر رسانی در اینترنت،قطع اس ام اس ، و منع خبرنگاران رسانه های خارج از کشور از پوشش این وقایع، اما باز هم صدای حق طلبی و آزادی خواهی مردم ایران به گوش جهانیان رسید و حکومتی که سعی داشت با برپایی انتصاباتی فرمایشی اندک مشروعیتی را برای خود دست و پا کند را بیش از پیش رسوا نمود.ما ضمن محکوم نمودن كشتار و سركوب هاي اخير و ضمن ابراز همدردي با خانواده كليه جانباختگان در طي روزهاي گذشته خواهان آزادي سريع و بي قيد و شرط كليه زندانيان سياسي و دستگير شدگان مي باشيم و اعلام ميداريم كه عاملين و آمرين جنايات اخير از لباس شخصي ها گرفته تا روساي دانشگاه ها و مزدوران قمه به دستي كه به جان مردم افتاده اند و در راس آن ها سران حكومتي بايد در دادگاه هاي عادلانه مردمي محاكمه شوند . در پايان بار ديگر اعلام همبستگي و حمايت خود را از توده هاي مردم حاضر در خيابان هاي ايران اعلام مي داريم.

زنده باد رادیکالیزم اجتماعی

جمعی از فعالین مستقل کارگري - دانشجویان مستقل کمونیست دانشگاه های کردستان

۲ تیرماه